قرآن فرموده : ( و فيها ما تشتهيه الانفس و تلذّ الاعين ) ( 1 ) در بهشت از هرچه خوشت مىآيد و چشمت از آن لذّت مىبرد وجود دارد . مقصود حضرت از شهوات در اين جمله خواسته هاى خوب بهشتى است ، مقامات و درجات و قصرها و حورالعين و هرچه مربوط به قيامت است ، آنها شهوتهايى است كه مطابق آرزو و ميل هاست . « و اهواء اللّذّات » ، اين عبارت هم از باب اضافه صفت به موصوف است و در اصل « اللّذّات الاهواء » بوده و به معناى لذّتهاى خواسته شده مىباشد ; يعنى ما و حضرت محمّد ( صلى الله عليه وآله و سلم ) را در جايى كه لذّت خواسته ها وجود دارد ( بهشت ) جمع كن . « و رخاء الدّعة » يكى از اوصاف بهشت اين است كه آنجا محلّ آرامش و سكونت است ، در بهشت جنگ و ستيز نيست ، ولى جهنّمى ها در جهنّم جنگ و ستيز دارند و براى يك وجب جا با هم دعوا و داد و فرياد مىكنند . « و رخاء الدّعة » يعنى ما را با حضرت محمّد ( صلى الله عليه وآله و سلم ) در جايى كه سكوت و آرامش است جمع كن . « و منتهى الطّمأنينة » يكى ديگر از اوصاف بهشت اين است كه آنجا محلّ آرامش قلبهاست . انسان در اين دنيا آرامش ندارد ولى در قيامت اين طور نيست و همه در منتهاى آرامش قرار دارند . حضرت به درگاه خداوندى عرضه مىدارند : خدايا ما را با حضرت محمّد ( صلى الله عليه وآله و سلم ) در محلّى كه منتهاى آرامش قلبى است اسكان ده . « و تحف الكرامة » و ما را در جايى كه تحفه ها و ارمغانهاى كرامت و بزرگوارى است قرار بده . والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته

--> 1 - سوره زخرف ، آيه 71